Hayır yani kişisel bir sorun değil insan sevmiyorum’
Sevdiği kız başkasına miyaw demiş,. dayana bilirsen dayan miyaw cabar..
Sevdiği kız başkasına miyaw demiş,. dayana bilirsen dayan miyaw cabar..
Bazı yolardan sıyrılıp birbirimize çarptık. Duvar arası tuğlaydık birbirimize o duvardan eksildik bir yıkımın tozu toprağı olduk. Yağmurdan adamlar kadınlar olduk, güzel sevdik, güzel baktık ama unutmuştuk güzel olan herşey solar kaybolur alınır Kaçırılır... Sözlerimizden ibaret süliletlerimiz, çamurdan kalplerimiz, sudan sebeplerimiz... Boğulduğumuz Okyanusun çöperi atıklarıyız.. Biz yağmurdan adamlar kadınlar olduk okyanusta eriyip çamur olduk..
Anneleri hep kadınlardan seçiyorlar ne ilginç. Size annemi hiç anlatmadım mesela. Pek konuşmazdı. Ama saçları ıhlamur kokardı. Pek kitap okumazdı. Ama harika çamaşır asardı. Annem gidince kalbime iyi bakamadım. Erken kurudu albayım. Kalbimde bir sızı, bilincimde bir çatlak., zihnimde bir uyuşma… Aşık olduğum ilk kadın coğrafya öğretmenim. Karadeniz’de dağlar denize paralel uzanıyor ama biz onunla yan yana uzanamıyoruz.
Televizyon hala tek kanal. Varşova Paktı, Soğuk Savaş, nükleer tehditler… İnsanlar ölüyor. İnsanlar ölüyor, ben büyüyorum. Büyüdükçe kafam da büyüyor, ellerim büyüyor; büyüdükçe hayallerim küçülüyor. Görüyorum, insanlık kan kaybediyor. Ben insanlığa kan vermek istiyorum, kan gruplarımız uyumsuz çıkıyor. Yıkılıyorum. Her şey siliniyor. Her şey… Tam “Bitti” diyorum, ufuktan Ayşegül doğuyor.
Ayşegül… Dünyanın en güzel şiiri. Saçları, burnu, gözleri… Hepsi tam kafiye. Ufff, keşke az sonra ölmeyecek olsaydım ya. Yalan yok, içten içe hayatım boyunca ben hep ölmeyi istedim. Bazen durur düşünür, yaşıyor olmanın ne kadar saçma olduğunu fark ederdim. Size olmuyor mu ya? Yaşamak ağır gelmiyor mu? Hayat böyle sırtınızda bir kambur gibi binmiyor mu? Bana oluyor. Düşün ki altı milyar insan var dünyada. Bana ne gerek var? Bana gerek yok!
Tamam o zaman, tamam… Bırakın beni öleyim. Nasıl olsa unutuluruz be. Ne mühendisler ne doktorlar unutulmuş. Bi’ Ayşegül üzülür bi’ de Sinan… Ama o da ertesi güne unutur, çocuk ne de olsa… Ayşegül ağlar, çok ağlar. Sonra daha çok ağlar. Ama sonra unutur. Hepimiz unutulmak için yaratılmadık mı?
Siz yine de beni hemen unutmayın be. Arada bir resmime filan bakın, söylediğim havalı sözleri bir kenara not edin. Ben unutulacak adam mıyım be?”
